Emoties kunnen ons enorm in de greep houden. We worden soms overmand door woede, schaamte, irritatie of ongemak en snappen niet waarom we niet kunnen ophouden hierover te piekeren. Vaak eindigen we in zelfverwijt en voelen ons hulpeloos met de sterke krachten die ons bepalen. We zijn niet bij machte onze malende gedachten te stoppen.

 

Dat emoties ons zo kunnen gijzelen heeft een goede reden. Of we nu getriggerd zijn door teveel werk, een conflict met een vriend of door politieke ontwikkelingen, ons autonome zenuwstelsel is bij stress altijd ontregeld. Dit wordt disregulatie genoemd. We ervaren dan in ons lichaam sensaties en gevoelens die zeer onaangenaam zijn: bij voorbeeld een nare druk, zwaarte of benauwdheid. We voelen ons uit balans of onrustig en opgejaagd. Vaak is de ontregeling zo sterk, dat ons autonome zenuwstelsel ‘besluit’ deze gevoelens te blokkeren. We merken dan de ontregeling niet meer bewust op. We voelen ons simpelweg in strijd met anderen, het leven of onszelf. We zijn ongelukkig en blijven strijden met de ongewenste emoties. Ons denken draait overuren en leidt ons hierdoor af van het nare fysieke gevoel dat bij de lastige emotie hoort.